samenleven in een samenleving

Op…! Pas op! Schreeuwde ik vanwege het naderende onheil wat ik voor mij zag… Echter vanwege het feit dat ik net de beugel van mijn flesje Grolsch had ontpopt en de eerste slok tot mij had genomen, kon ik, terwijl ik naar mijn tv kijk het eerste woord niet goed uitbrengen…

Ik schreeuwde naar de tv, omdat ik helemaal ”in” de film zat… Ik zat “menace II society”  te kijken… Het was een van de laatste sences, als het kind in de drie-wieler, zich midden in een drive-bye shooting bevindt… Gelukkig is deze film fictie, iets wat niet werkelijk is en waarvan je hoopt dat het ook nooit werkelijkheid wordt, in Nederland althans… Want in “the states”, waar de film ook vandaan komt, gaat het er blijkbaar wel zo aan toe…

De volgende ochtend lees ik in een krant een stukje over jochies van 14 die met een "piece", waarmee ze pistool bedoelen, rondlopen in "the jungle", wat staat voor A'dam Zuid Oost, om zichzelf staande te kunnen houden... Dan denk je alleen bij jezelf, leert niemand die mannetjes die net uit de pampers zijn, om zichzelf te ontwikkelen, in plaats van die primitieve denkwijze, die de wereld alleen maar kapot maakt... Namelijk ik moet mezelf verdedigen en opkomen voor mezelf...  In plaats van de denkwijze, ik moet samenleven en wil cooperatief met mijn medemens omgaan...

Ik pak het boek van Paulo Coelho, om vervolgens een stukje te lezen van Lao Tse 6e eeuw B.C.
Om vrede in de wereld te hebben, moeten volken in vrede leven...
Om tussen de volken vrede te hebben, moeten steden niet tegen elkaar opstaan...

Om vrede in steden te hebben, moeten buren elkaar kunnen verstaan...
Om vrede tussen buren te hebben, moet er vrede heersen in huis...
Om thuis vrede te hebben, moet je het vinden in je eigen geweten en hart...

Ik ga op de bank zitten en zet mijn computer aan als ik denk... Nu maar hopen dat die kinderen waar het stukje uit de krant over gaat, bovenstaand ook te lezen krijgen en zichzelf ontwikkelen...

Later lees ik via een email nieuwsbrief waar ik op aangemeld ben, de volgende tekst van Napoleon Hill, een Amerikaans filosoof en schrijver... Don’t blame children who are bad. Blame those who failed to discipline them.

Hier kan je het alleen maar mee eens zijn... En ik hoop dat de ouders en andere mensen in de omgeving van de kinderen, zorgen dat ze naar school gaan, zichzelf ontwikkelen en openstaan voor anderen, voor het onbekende en het aandurven vragen te stellen, om een beter beeld te krijgen van dingen die ze niet weten… Qua geloof, achtergrond, voorliefde, geaardheid, beweegredenen en vrijheid van meningsuiting, zonder mensen te kwetsen…

Als ik vervolgens de radio aanzet hoor ik een liedje van Micheal Jackson... Heal the World....


There's a place in
Your heart
And I know that it is love
And this place could
Be much
Brighter than tomorrow
And if you really try
You'll find there's no need
To cry
In this place you'll feel
There's no hurt or sorrow


Het was heel eigenaardig dit allemaal achter elkaar te zien, lezen en horen... Dit is een soort multi media messaging waar menig marketeer jaloers op zal zijn...